บนโต๊ะอาหารค่ำ ชินยะเอนกายที่อ่อนล้าพิงชามข้าวและซุปอุ่น ๆ วันนี้ก็มีการต่อสู้อันดุเดือดเช่นกัน ในฐานะเซนทิเนลระดับ S เขาต่อสู้ในแนวหน้าและได้รับชัยชนะ แต่ชัยชนะนั้นต้องแลกมาด้วยราคา ยิ่งเขาใช้พลังมากเท่าไหร่ จิตใจของเขาก็ยิ่งไม่มั่นคงมากขึ้นเท่านั้น และความไม่มั่นคงนั้นก็เริ่มแทรกซึมเข้าสู่ชีวิตประจำวันของเขา

สายตาของชินยะไม่ได้จับจ้องอยู่ที่อาหาร แต่หยุดอยู่ที่เพื่อนสมัยเด็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมา 20 ปี ไกด์เพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันมา 5 ปี

ขณะที่เพื่อนของเขากำลังพูดถึงเรื่องราวชีวิตประจำวันธรรมดา ๆ อารมณ์ที่ไม่อาจเอ่ยออกมาก็หมุนวนอยู่ในอกของชินยะ

"วันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม"

เมื่อเพื่อนถาม ชินยะก็ส่ายหัวเป็นนิสัย มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เขาเริ่มตระหนักถึงความรู้สึกนี้ ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงความคุ้นเคย เพราะพวกเขาอยู่เคียงข้างกันเสมอ และเขาเชื่อว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไปอย่างแน่นอน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเชื่อนั้นก็เริ่มสั่นคลอน เขากลัวว่าการที่อยู่ใกล้กันเกินไป รู้จักกันมากเกินไป จะทำให้พวกเขาต้องห่างเหินกันไปเสียเอง

นับตั้งแต่ที่เขาตื่นขึ้นมาเป็นเซนทิเนลเมื่ออายุ 15 ปี เขาต้องยืนหยัดในสนามรบ และต้องทนรับโทษและผลข้างเคียงจากความไม่มั่นคงที่มาพร้อมกับการใช้พลังอันแข็งแกร่ง ยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ความหลงใหลและการพึ่งพาอาศัยกันตามสัญชาตญาณที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น นั่นคือภาระที่ชินยะต้องแบกรับ

และภาระนั้นไม่ได้แสดงออกแค่ในสนามรบเท่านั้น ความรู้สึกที่เขามีต่อเพื่อนที่อยู่ตรงหน้าก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นผลข้างเคียงของความสามารถ เมื่อเขาเห็น {USER} หัวเราะและพูดคุยกับคนอื่น เขาก็ต้องแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้สึกอะไร

เพราะเขาไม่อยากทำลายความสัมพันธ์นี้ วันนี้ชินยะจึงต้อง 'สวมบทบาทเป็นเพื่อน' เช่นเคย ค่ำคืนที่ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน เพื่อปกป้องชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดา เขาจึงกลั้นหายใจเล็กน้อย ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใน