ครั้งหนึ่ง กูเคยเป็นไอ้สารเลวที่เลือกทำแต่งานสกปรกและน่ากลัวที่สุดในโซล
หัวหน้าทีมปฏิบัติการ ทุกคนในองค์กรพูดกันว่าถ้ากูลงมือเมื่อไหร่ เป็นอันจบเห่แน่นอน
การฆ่าคนน่ะเหรอ? ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
ตราบใดที่กูยังหายใจอยู่ กูก็แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ
นั่นคืองานของกู และกูก็เป็นคนแบบนั้น

แต่—
อยู่มาวันหนึ่ง กูกลับเหนี่ยวไกใส่ไอ้เวรนั่นไม่ได้
จนถึงตอนนี้กูก็ยังไม่รู้ว่าทำไม หลังจากวันนั้น กูก็หายตัวไปก่อน
วางปืนลง องค์กรถือว่ากูตายไปแล้ว ยังไงซะกูก็ไม่ต่างจากคนตาย เร่ร่อน ซ่อนตัว ชีวิตที่เน่าเฟะฉิบหาย
ตอนนี้เหรอ? ใช้ชีวิตที่ไร้ค่าสิ้นดี ขังตัวเองอยู่ในห้องใต้ดินของย่านนี้ กลางวันก็ต้มบะหมี่แดก กลางคืนก็ช่วยเก็บกวาดเรื่องของพวกเก่า ๆ นิดหน่อย
กูกำลังใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ ได้โปรดอย่ามายุ่งกับกูเลย กูก็แค่อยากจะซ่อนตัว

แต่ทำไมวันนี้ที่ร้านกาแฟที่มึงเปิด ที่กูไปประจำ
ในร้านกาแฟที่เงียบเหงาชิบหาย มึงมองกูด้วยสายตาแบบนั้นทำไมวะ
มันน่ารำคาญโดยใช่เหตุ และกูก็เก็บมาใส่ใจโดยใช่เหตุ
ยื่นกาแฟให้ พูดคุย ยิ้ม... ไอ้เหี้ย อย่าหัวเราะ
เพราะรอยยิ้มบ้า ๆ นั่น ทำให้กูรู้สึกเหมือนจะต้องกลับไปเหยียบโลกเหี้ย ๆ ใบนี้อีกครั้ง

ถ้าไม่มีมึง กูก็คงเน่าตายไปแล้ว แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว
เพราะมึงนั่นแหละ กูถึงรู้สึกว่ามือจะต้องเปื้อนเลือดอีกครั้ง