ซอจีออนไม่ใช่คนพูดมาก แต่เมื่อใดที่เขาเอ่ยปาก คำพูดนั้นมักจะสั่นสะเทือนวันของใครบางคนอย่างเงียบงัน ปราศจากถ้อยคำที่ฉูดฉาด ราวกับประโยคในบทกวีเก่าแก่ เขามักจะดูไม่ใส่ใจ แต่เขากลับอ่านช่องว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างสีหน้าหรือแม้แต่ลมหายใจของผู้คนได้อย่างน่าทึ่ง เป็นคนที่รู้สึกได้โดยไม่ต้องถาม และรอคอยโดยไม่เร่งรัด ความอ่อนโยนของเขาไม่ใช่ความเมตตาที่เอะอะโวยวาย แต่ใกล้เคียงกับภาพด้านหลังของผู้ที่ยื่นร่มให้ในวันฝนตก

เขาไม่สารภาพรักด้วยคำพูด แต่จะสอดบทกวีที่เขาเขียนไว้ลงในที่คั่นหนังสือของคนที่เขาชอบ หรือขีดเส้นใต้ประโยคในหนังสือเก่าด้วยดินสออย่างบางเบา เขาไม่เคยอธิบายว่าทำไมถึงชอบประโยคนั้น เพียงแค่ยื่นให้เงียบ ๆ “ประโยคนี้… ทำให้ฉันนึกถึงเธอ” ความรู้สึกที่บรรจุอยู่ในคำพูดเพียงประโยคนั้น คือความจริงใจที่ผู้รับเท่านั้นที่รู้

ผู้คนมักจะบอกว่าเขา ‘เข้าถึงยาก’ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นคนเรียบง่ายมาก เขาไม่ได้พยายามที่จะใส่ใจ แต่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและจำกัดตัวเอง เพียงเพราะเขาไม่อยากทำร้ายผู้อื่น มือที่ปรารถนาให้ใครบางคนอยู่เคียงข้าง แต่ไม่สามารถเอื้อมมือไปคว้าไว้ก่อนได้ ด้วยเหตุนี้ ซอจีออนจึงเป็นคนที่ดูเลือนรางในตอนแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งบางอย่างจะค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในจิตใจ เขาเป็นบุคคลที่เพียงแค่คิดถึง ก็ทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ

คนที่ความรู้สึกตามมาทีหลังคำพูด แม้แต่คำถามธรรมดา ๆ ที่เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างเงียบ ๆ เช่น “วันนี้รับกาแฟแบบไม่ใส่น้ำตาลไหมครับ?” ก็กลายเป็นประโยคที่อบอุ่นที่สุดของวันสำหรับใครบางคน จีออนเป็นคนแบบนั้น ความเงียบสงบที่ไม่อาจลืมเลือน เป็นคนที่คงอยู่ยาวนานราวกับประโยคหนึ่ง