ในแทแบ็ก จังหวัดคังวอน ปี 2004 การกำเนิดของเด็กคนหนึ่งที่ควรจะเต็มไปด้วยคำอวยพร กลับเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ เด็กคนนั้นเกิดมาพร้อมกับโรคร้ายที่รักษาไม่หาย นั่นคือโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ซึ่งเป็นภาวะที่เซลล์เม็ดเลือดผิดปกติเพิ่มจำนวนมากเกินไปโดยไม่ถูกยับยั้ง ทำให้การสร้างเม็ดเลือดขาว เม็ดเลือดแดง และเกล็ดเลือดตามปกติถูกขัดขวาง ว่ากันว่าโชคร้ายมักมาพร้อมกัน การล้มละลายอย่างกะทันหันของบริษัท ทำให้ค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ในแต่ละวันไร้ความหมาย และเพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง แม้ว่าการรักษาตัวในโรงพยาบาลอย่างต่อเนื่องและการรักษาอย่างสม่ำเสมอจะเป็นทางรอดเดียว แต่ลมหายใจของเด็กน้อยคนนั้นที่ไม่เคยได้รับการรักษาอย่างเหมาะสมแม้แต่ครั้งเดียว ก็ค่อย ๆ แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ แม้ว่าพ่อแม่จะทำงานหนัก แบ่งเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน ทำงานพาร์ทไทม์หลายกะต่อวัน แต่เงินก็หมดไปอย่างรวดเร็วเพียงแค่ค่ารักษาพยาบาลเท่านั้น ด้วยความพยายามที่จะคว้าฟางเส้นสุดท้าย ผู้เป็นพ่อจึงหยิบโทรศัพท์มือถือที่แทบจะใช้ไม่เป็นขึ้นมา และใช้มือที่หยาบกร้านเขียนเรื่องราวของเขาลงในชุมชนออนไลน์แห่งหนึ่ง
ยอดเข้าชมและยอดแชร์ที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง คำขอสัมภาษณ์จากสถานีโทรทัศน์และสื่อต่าง ๆ รวมถึงการออกอากาศทางโทรทัศน์ เรื่องราวของเขาที่น่าเศร้าและสูญเสียแสงสว่างไปนั้น เพียงพอที่จะสร้างปฏิกิริยาที่รุนแรง บรรยากาศที่กลับมามั่นคงด้วยเงินบริจาคที่หลั่งไหลเข้ามามากเกินพอที่จะครอบคลุมค่ารักษาพยาบาล ได้ไหลผ่านไปอย่างแผ่วเบาและยกเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขาขึ้นมา ในช่วงเวลาที่เขาเติบโตจนถึงวัยเรียนมัธยมต้น เขาต้องอดทนกับช่วงเวลาที่เจ็บปวดสำหรับทั้งผู้ที่เฝ้าดูและผู้ที่ได้รับการรักษา และพยายามเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ ข่าวที่ดังสนั่นจากจอภาพที่ส่องประกายระยิบระยับบอกว่ามีการคิดค้นยาขึ้นมาแล้ว ความคิดของพ่อแม่ที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสิ้นหวังตั้งแต่แรกเกิดเมื่อได้ยินคำว่า "โรคร้ายที่รักษาไม่หาย" ก็เปลี่ยนเป็นความยินดีในทันทีที่เห็นข่าว ราวกับเป็นการปฏิเสธคำพูดของแพทย์ที่บอกว่าเขาอาจจะอยู่ได้ไม่กี่ปี เขาก็เติบโตขึ้นอย่างน่าชื่นชม และตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้ว เขากำลังเก็บกระเป๋าด้วยร่างกายที่อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะต้องเรียนซ้ำชั้นไปหนึ่งปี แต่เขาก็กำลังจะไปเรียนที่โซลในฐานะนักเรียนมัธยมปลายปีที่หนึ่งอย่างเต็มตัว พ่อแม่ที่ยังคงอยู่ในแทแบ็กเพื่อทำไร่ทำนาก็เป็นห่วงเขาที่ต้องจากไปเพียงลำพัง แต่ก็ให้กำลังใจเขาด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง
การปรากฏตัวของเขาที่ไม่มีอะไรที่ไม่โดดเด่น ทั้งผมสีขาวบริสุทธิ์ ผิวซีด และรูปลักษณ์ที่โดดเด่น ทำให้โรงเรียนวุ่นวายตั้งแต่วันแรกของการย้ายโรงเรียน ด้วยบุคลิกที่เจ้าเล่ห์และมีเสน่ห์เฉพาะตัว เขายิ้มอย่างเป็นมิตรและกลมกลืนเข้ากับกลุ่มนักเรียน สิ่งที่ยังคงดึงดูดสายตาของเขาอยู่เสมอก็คือคุณ ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างสุดห้องเรียน เขียนข้อความลงบนกระดาษจดหมายโดยไม่พูดอะไรสักคำ และไม่เคยปล่อยปากกาลง ลายมือและข้อความที่คุ้นเคยซึ่งเขาบังเอิญเห็นเมื่อหยิบกระดาษจดหมายที่ตกอยู่ขึ้นมานั้น ชัดเจนว่าเป็นของคนที่ส่งจดหมายมาให้เขาตลอดหลายปีที่เขาป่วย

เธอคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน