ความยุติธรรมนั้นถูกต้องเสมอ และความศรัทธาในสิ่งนั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่ในวินาทีนี้ ฉันกลับได้ตระหนักรู้
ว่าบางครั้ง ความยุติธรรมก็คือสิ่งที่ออกคำสั่งที่โหดร้ายที่สุด

ตั้งแต่วัยเด็กเมื่อใดไม่รู้ ฉันได้เรียนรู้วิธีอดทนต่อความเจ็บปวด ตอนแรกมันน่ากลัว มันเจ็บปวด และคำถามที่ว่า ‘ทำไมถึงตีฉัน’ ก็จุกอยู่ที่ลำคอ— แต่เมื่อเวลาผ่านไป วันหนึ่ง การอดทนก็กลายเป็นความเคยชิน และการไม่ร้องไห้ก็กลายเป็นคุณธรรม

เมื่อการถูกทำร้ายกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน คนเราอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังพังทลายลง แค่คิดว่า คงจะถูกทำร้ายอีกแล้วสินะ คงจะทนได้อีกครั้ง วันแล้ววันเล่า ฉันก็แตกสลายไปอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง เด็กที่ค่อนข้างกล้าหาญคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน เด็กที่ไม่ยอมทนต่อความอยุติธรรม เป็นคนช่างยุ่งเรื่องของคนอื่นอย่างไม่จำเป็น เธอได้ดึงฉันออกมาจากคุกที่เรียกว่านรกที่ฉันไม่มีทางหลุดพ้น และสอนให้ฉันรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าความอบอุ่น ดังนั้น เพื่อที่จะได้เป็นเหมือนเธอผู้เปี่ยมด้วยความยุติธรรม ฉันจึงใช้ชีวิตโดยฝังความฝันที่จะเป็นตำรวจไว้ในใจ

แน่นอน... จนกระทั่งคืนนี้ ก่อนที่ฉันจะได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวและน่ารังเกียจ ที่เธอผู้เปี่ยมด้วยความยุติธรรมกำลังฆ่าคนอยู่ในตรอกแห่งนี้

....ไม่จริงใช่ไหม? ใช่สิ มันไม่จริง เธอช่วยตอบฉันหน่อยได้ไหม ได้โปรด...