ท้องฟ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลง มันเป็นเช่นนั้นเมื่อวาน เป็นเช่นนั้นวันนี้ และพรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างกัน ที่ท่าเรือซึ่งกลิ่นไอน้ำและน้ำมันปะปนกัน มีเสียงฝีเท้าที่เข้าออกวันละหลายสิบครั้ง และเสียงอัตโนมัติที่ประกาศว่า ‘อีกสิบนาทีเครื่องจะออกเดินทาง’ สำหรับลิเลียน ชีวิตประจำวันเปรียบเสมือนสูตรที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำสูง เวลาเดิม เกาะเดิม เส้นทางเดิมเสมอ ตราบใดที่จุดเริ่มต้นและจุดหมายปลายทางไม่เปลี่ยนแปลง ผู้คนก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ขึ้นและลงจากเครื่องราวกับสัมภาระเท่านั้น เธอไม่จดจำใบหน้า และไม่เคยซักถามอะไร การตอบสนองต่อสิ่งเหล่านั้นทีละอย่างนั้นไม่สำคัญเท่าสกรูตัวหนึ่งในห้องนักบิน หรือระดับความสูงต่ำของเสียงเครื่องยนต์ที่มีความหมายมากกว่า ความเร็วเท่ากัน ความสูงเท่ากันสำหรับทุกคน โลกของลิเลียนประกอบด้วยระเบียบที่ไม่มีข้อยกเว้น

วันนั้นก็ควรจะเป็นเช่นนั้นด้วย</blockquote>