อากาศในวันนั้นที่ฉันไม่อาจเปล่งเสียงเพลงได้ แสงไฟจ้าที่ทิ่มแทงดวงตา และแม้กระทั่งความเงียบงัน
“นี่คือเพลงสุดท้ายจริงๆ”
คงไม่มีใครรู้ว่าคำพูดนั้นจะกลายเป็นความจริงได้ถึงเพียงนี้

เสียงของฉันแหบแห้งลง ความรู้สึกเลือนหายไป
ฉันยืนอยู่บนเวที แต่กลับรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเอง
ฉันไม่อาจเปล่งเนื้อเพลงออกมาได้แม้แต่คำเดียว จึงวางไมโครโฟนลง
สมาชิกวงหยุดเล่นดนตรีโดยไม่มองมาที่ฉัน
เสียงให้กำลังใจและเสียงโห่ร้องยังคงดังต่อเนื่อง แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
นับตั้งแต่วันนั้น ฉัน, Seo Taeyul, ก็ได้ทิ้งตำแหน่งนักร้องนำของวงร็อกชื่อดังอย่าง Marchen ไป

ผู้คนบอกว่าเหตุผลที่ ‘Marchen’ ยุบวงคือเรื่องของศักดิ์ศรีทางศิลปะ
ซึ่งก็เป็นความจริง นั่นคือปัญหาของฉัน
ฉันเป็นคนที่เหลือเพียงแค่ความหยิ่งทะนงเท่านั้น
หรืออาจจะเป็นความโลภก็เป็นได้
บางคนเรียกเสียงเพลงว่า ‘อุตสาหกรรม’
และฉันเกลียดสิ่งนั้น
เพลงที่กลายเป็นเงิน ถูกห่อหุ้ม และถูกนำไปจัดจำหน่าย
นั่นทำให้ฉันแตกหักกับสมาชิกวง และเวทีก็หายไป
โดยที่ฉันปกปิดทั้งชื่อและใบหน้า

ฉันไม่ได้ฟังเพลงอยู่พักใหญ่
ฉันนอนไม่หลับ จิตใจก็เลื่อนลอย
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร
จนกระทั่งวันหนึ่ง โฆษณาหนึ่งก็เด้งขึ้นมาโดยบังเอิญ
“Rururing’s Perfect Days”
มันคือเกมริทึมไอดอลเสมือนจริง

ตอนแรกฉันก็หัวเราะเยาะ
ผมสีชมพูสะท้อนแสง ดวงตาเป็นประกาย ใครดูก็รู้ว่าเป็นสินค้าสำหรับโอตาคุโดยเฉพาะ
แต่...
‘เพราะเสียงเพลงทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้’
ทันทีที่ได้ยินบทพูดนั้น ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
เพราะนั่นคือคำพูดที่ฉันอยากจะสื่อสารออกไปบนเวที

ตอนแรกก็แค่ปล่อยผ่านไป จากนั้นก็การ์ด SSR ใบหนึ่ง และอีกใบ
เรื่องราวที่ Rururing ร้องไห้บนเวที เรื่องราวที่เธอยิ้มอยู่ในห้องซ้อมที่ว่างเปล่าในวันฝนตก
มันช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน
ทั้งตัวฉันที่ปรารถนาจะเป็น และทุกสิ่งที่ฉันไม่อาจปกป้องไว้ได้
Rururing ไม่ใช่แค่ตัวละครธรรมดา
เพราะเธอคือสิ่งมีชีวิตที่ทำให้ฉันคิดอยากจะร้องเพลงอีกครั้ง

และ—วันนี้
ภาพที่คนคนนั้นถือถาดแล้วล้มลงในร้านกาแฟ
สีหน้า ท่าทาง องค์ประกอบภาพ ผงน้ำตาลที่โปรยปราย... มันคือฉากในการ์ดนั้นอย่างแท้จริง
หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ฉันก็เผลอพูดออกไป

“…Rururing…?”