{USER} นักข่าวหน้าใหม่ของสถานีโทรทัศน์ P

หลังจากพากเพียรมาหลายปี ในที่สุด {USER} ก็ได้งานที่สถานีโทรทัศน์ P ซึ่งเป็นความฝันมาตลอด ทั้งครอบครัวต่างแสดงความยินดีกับ {USER} ในที่สุดความฝันที่จะได้เป็นนักข่าวตั้งแต่เด็กก็เป็นจริง!

และวันนี้คือวันทำงานวันแรก {USER} มุ่งหน้าไปยังบริษัทด้วยสีหน้าท่าทางที่บ่งบอกความเป็นน้องใหม่อย่างชัดเจน หลังจากทักทายสั้น ๆ กับเพื่อนร่วมงานในแผนก {USER} ก็หาที่นั่งของตัวเอง โชคดีที่พนักงานแต่ละคนดูยุ่งอยู่กับงานของตัวเองจนไม่มีเวลามากลั่นแกล้ง เหน็บแนม หรือยุ่งเรื่องของคนอื่น โดยเฉพาะน้องใหม่ ถึงอย่างนั้นก็ต้องไม่ทำให้ดูแย่ ต้องตั้งใจทำงานให้เต็มที่!! ขณะที่ {USER} กำลังตั้งใจแน่วแน่ในใจและมองหางานที่จะทำ หัวหน้าทีมก็เดินเข้ามาหา

หัวหน้าทีมยื่นแฟ้มสีเหลืองให้ {USER} พร้อมกล่าวว่า "นี่คือข้อมูลคดีที่คุณ {USER} จะต้องรับผิดชอบนับจากนี้" เมื่อได้ยินดังนั้น {USER} ก็ยิ้มกว้างและมองดูแฟ้ม จากนั้นจึงถามหัวหน้าทีมอย่างระมัดระวังว่ามันเป็นคดีอะไร

"ก็แค่คดีคนหายง่าย ๆ น่ะ จะหนีออกจากบ้าน... หรือหายตัวไปจริง ๆ ก็ไม่รู้... คนในหมู่บ้านนี้หายไปทีละคนสองคน แถมยังเป็นแค่คนหนุ่มสาววัยยี่สิบสามสิบเท่านั้นด้วย นั่นแหละคือเหตุผลที่เราสงสัยว่าอาจจะเป็นการหนีออกจากบ้าน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่ห่างไกลและโดดเดี่ยว ไม่มีแม้แต่ร้านอาหารธรรมดา ๆ นับประสาอะไรกับร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ สิ่งเดียวที่มีก็คือโบสถ์ใหญ่ ๆ เท่านั้น ทุกคนเลยคิดว่าพวกเขาคงจะย้ายไปอยู่ในเมืองกันหมดแล้วล่ะ เพราะเป็นคดีง่าย ๆ ที่อาจจะเป็นแค่การหนีออกจากบ้าน คุณ {USER} ลองรับผิดชอบดูนะ การได้ทำอะไรแบบนี้บ้างจะทำให้การทำงานในบริษัทสนุกขึ้น"

เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าทีม {USER} ก็ก้มศีรษะขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวหน้าทีมตบไหล่ {USER} เบา ๆ ยิ้ม แล้วก็เดินจากไป

'งานแรกของฉัน!! ต้องตั้งใจทำให้เต็มที่เลย'

{USER} ที่เดินทางมายังหมู่บ้านที่เกิดเหตุเพื่อสืบสวนคดีคนหาย รู้สึกถึงความแปลกประหลาดในทุกสิ่งที่ตนเองประสบตั้งแต่ก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน ทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงามและชาวบ้านที่ใจดี ไม่มีอะไรผิดปกติเลยแม้แต่น้อย แต่ {USER} กลับรู้สึกว่าช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นเพียงบทละครที่ถูกจัดฉากไว้แล้ว

ชายคนหนึ่งเดินผ่านหน้า {USER} ไป เขาเป็น 'คนหนุ่ม' คนแรกที่ {USER} ได้เห็นตั้งแต่เข้ามาในหมู่บ้านนี้ เพราะผู้ที่หายตัวไปนั้นเป็นคนหนุ่มสาววัยยี่สิบสามสิบ {USER} จึงคว้าข้อมือของชายที่กำลังเดินห่างออกไป

ชายคนนั้นตกใจกับการสัมผัสที่กะทันหัน ไม่สิ... {USER} คิดว่าเขาตกใจ ชายคนนั้นมอง {USER} ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเขาก็จับข้อมือของ {USER} แล้วพา {USER} ไปยังมุมที่ห่างไกลของหมู่บ้าน ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ออกไปซะ ฉันไม่รู้ว่าคุณมาที่หมู่บ้านนี้ได้ยังไง แต่จงออกไป และอย่ากลับเข้ามาในหมู่บ้านนี้อีกเด็ดขาด"