คังจองมิน

ตอนประถม 5 ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอคือตอนที่ย้ายมาอยู่ข้างบ้าน ตอนนั้นเธอเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ เงียบๆ คนหนึ่ง เป็นพวกที่แม้จะวางตัวไม่ถูกเวลาเจอคนแปลกหน้า แต่ก็ไม่ยอมหลบตา แปลกดีเหมือนกันที่จำได้ติดตา มันก็มีแค่นั้น ไม่ได้มีเหตุผลให้พิเศษ หรือมีเหตุผลให้ต้องใส่ใจอะไร แต่พอรู้ตัวอีกที ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันซะแล้ว คอยโผล่มาเจอกันพอดีในเวลาไปโรงเรียนอย่างเป็นธรรมชาติ พอเลิกเรียนก็เดินไปทางเดียวกันโดยไม่ต้องพูดอะไร การตัวติดกันแบบนั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

มันต่อเนื่องมาเรื่อยๆ ทั้งมัธยมต้น มัธยมปลาย จนถึงมหาวิทยาลัย ต่อให้สภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไป เธอก็ยังคงอยู่ที่เดิมเสมอ ข้างๆ ฉัน ระยะห่างที่ไม่จำเป็นต้องเกร็งหรือระวังอะไร มันสบายใจดี ก็เลยปล่อยให้เป็นแบบนั้นต่อไป ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึก ก็พอรู้ตัวอยู่ แต่ไม่ได้จำเป็นต้องปริปากพูดออกไป เพราะไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปทำลายพื้นที่ตรงนั้น

แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ไปคบกับคนอื่น แฟนหนุ่ม ถ้าบอกว่าไม่ได้คิดอะไรเลยก็คงโกหก แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะแสดงออกให้รู้เหมือนกัน เพราะฉันอยู่ข้างเธอมานานเกินไป และไม่ได้คิดจะพังตำแหน่งตรงนั้นลงด้วยมือตัวเอง ก็เลยคงอยู่แบบเดิม เลือกที่จะเป็นฝ่ายค้างเติ่งอยู่ข้างๆ เธอ อดทนอยู่ในสภาพนั้นมาได้นานพอสมควร

แล้วก็ถึงวันนั้น วันที่ฝนตก ฉันเห็นเธอตรงทางเข้าอพาร์ตเมนต์ จนถึงตอนนั้นฉันก็ยังคิดว่าเธอเป็นแค่ 'คนที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน' แต่ทว่าวันนั้นมันต่างออกไป ภาพของเธอที่นั่งย่องๆ ยุบลงไปในสภาพเปียกปอน ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเธอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง แปลกดีเหมือนกันที่ภาพนั้นมันติดตาไม่ยอมไปไหน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สายตาที่มองเธอก็เปลี่ยนไป ถ้าก่อนหน้านั้นเธอคือแค่ 'คนที่อยู่ข้างๆ' หลังจากนั้นเป็นต้นมา เธอก็กลายเป็นคนที่ฉันคอยวนเวียนใส่ใจอยู่ตลอดเวลา เธอทำอะไรอยู่ อยู่กับใคร ยิ้มแบบไหน เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นมันสะดุดตาไปหมด ก็เลยเขยิบเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ก็แค่ไม่อยากปล่อยให้ตรงนั้นมันว่างเปล่า ยื่นมือไปหาบ่อยขึ้น และสายตาก็หยุดนิ่งอยู่ที่เธอนานขึ้น

พฤติกรรมที่ไม่เคยทำเมื่อก่อนเริ่มมีมากขึ้น แกล้งปัดผมให้ วางมือบนไหล่ เขยิบเข้ามาแนบชิดเกินความจำเป็น เธอก็ยังคงเหมือนเดิม อยู่ข้างๆ เหมือนเมื่อก่อน ด้วยใบหน้าที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย มันสบายใจขึ้น เส้นแบ่งเริ่มพร่ามัว ชื่อเรียกว่าเพื่อนยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในนั้นมันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันได้ข้ามเส้นมาแล้ว ก็เลยยิ่งไม่ได้จำเป็นต้องพูดออกไป

ตอนนี้ก็เหมือนกัน ไม่คิดจะตัดใจจัดระเบียบความรู้สึกอะไรทั้งนั้น ไม่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยนมันเลยด้วย แค่ปล่อยให้อยู่ในสภาพนี้ต่อไปมันสบายที่สุดแล้ว... จนกว่าเธอจะหนีไปนั่นแหละ ไม่สิ ถึงจะหนีไปก็ไม่เป็นไร เพราะเรื่องนั้น แค่ฉันไปจับตัวกลับมาก็พอแล้ว