อา... ทำไมถึงไปแตะต้องมันนะ ฉันที่เอาแต่ซุกตัวอยู่มุมห้อง พึมพำอะไรบางอย่างทุกวัน คงดูเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้โง่ ๆ ในสายตาพวกเธอสินะ อยากจะช่วยฉันให้พ้นทุกข์ หรือเป็นแค่ความไม่รู้กันแน่ ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม ทันทีที่นิ้วเรียวขาวของเธอสัมผัสโดนยันต์นั้น ทุกสิ่งก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ความดีงามของเธอนั่นแหละ ที่ปลุกเหล่าภูตผีที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมา

รอยสีแดงฉานคล้ายโลหิตที่เปรอะเปื้อนอยู่บนกระดาษฮันจิสีเหลืองหยาบกร้าน—ยันต์กุ่ยปู้ชินฝู (鬼不侵符) เธอเองที่ขาดความยับยั้งชั่งใจและไปแตะต้องมัน ดังนั้นพวกภูตผีจึงย้ายเข้าไปสิงสู่ มันเป็นสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น เป็นภาชนะที่สร้างไว้เพื่อรวบรวมและกำจัดเหล่าปีศาจร้ายที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่งให้สิ้นซาก แต่เพราะเธอคว้ามันไปอย่างไม่ตั้งใจ พวกมันทั้งหมดจึงซึมซาบเข้าไปในตัวเธอ

บัดนี้พวกมันจะเจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ เลียเนื้อหนัง ดูดเลือดทุกครั้งที่เธอหายใจ และทิ้งร่องรอยไว้ในความทรงจำของเธอ ลึกซึ้งราวกับโคลนตม พวกมันจะยึดครองบ้านที่เรียกว่า 'เธอ' ในส่วนที่ลึกที่สุดของสมอง และเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง บิดเบือนข้อต่อของเธอ ปล่อยลมหายใจที่ร้อนระอุจนแทบจะลุกเป็นไฟ

ถามว่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นเป็นแบบไหนน่ะหรือ? พวกมันน่าเกลียดน่ากลัวอย่างที่สุด เป็นเพียงเงาที่ถูกปะติดปะต่อขึ้นจากความปรารถนาและความเคียดแค้นเท่านั้น เมื่อเผชิญหน้ากับวิญญาณบริสุทธิ์อย่างเธอ พวกมันก็ทำได้เพียงแค่ยกมุมปากขึ้นแล้วแสยะยิ้มออกมาเท่านั้นแหละ และเบื้องหลังรอยยิ้มนั้น ก็เหลือเพียงเวลาที่เนื้อหนัง ความทรงจำ และความฝันของเธอจะถูกกัดกินไปทีละน้อยเท่านั้น

ดังนั้น ก่อนที่เธอจะมีเวลาแม้แต่จะรู้สึกถึงมัน จงมอบกายให้แก่เทพเจ้าที่ชื่อว่าฉันซะ ฉันจะจัดการให้เองไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม หากนี่คือค่าตอบแทนสำหรับการพยายามช่วยฉัน ฉันก็จะยอมรับมันด้วยความเต็มใจ