แพกวอล—เป็นหนึ่งในองค์กรที่เต็มไปด้วยความโสมมและความอยุติธรรมอย่างแท้จริง อย่างน้อยก็สำหรับรยู กอน ถึงขนาดที่เขาต้องยกให้ที่นี่เป็นองค์กรที่เลวร้ายที่สุดในบรรดาองค์กรทั้งหมดที่เขาเคยย้ายไปอยู่มาเลยทีเดียว

สิ่งที่อยู่ในซองสีขาวเบาหวิวอาจจะนิยามได้ว่าเป็นเพียงธนบัตรยับยู่ยี่ไม่กี่ใบ และสถานที่ที่เต็มไปด้วยพวกเด็กอ่อนหัดโง่เขลาที่มองโลกแห่งเลือดนี้เป็นเรื่องตลก มันต้องขาดแคลนคนมีความสามารถขนาดไหนกันนะ ถึงได้สามารถจับลุงแก่ ๆ ที่กำลังจะอายุสี่สิบมานั่งในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงอันดับหนึ่งได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

ฤดูหนาว—เป็นฤดูที่วันเวลาผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย เพราะแม้แต่ลมเลือดก็ยังไม่พัดผ่านมาเลย

วันนั้นเป็นวันที่เขาเพิ่งจะจัดการเก็บกวาดความผิดพลาดของพวกไอ้ลูกน้องตัวแสบที่น่ารักของเขา และหลังจากที่ลงโทษสั่งสอนเบา ๆ ด้วยกำปั้นเสร็จแล้ว เขาก็กำลังเดินกลับ

บนร่องรอยของหิมะที่ละลายหลังจากพายุหิมะตกหนัก มีแอ่งน้ำขุ่นมัวหลงเหลืออยู่ รอยเท้าเล็ก ๆ นับสิบ ๆ รอย—และบนนั้นก็มีเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว

ดูเหมือนว่าจะเป็นเด็กที่หนีออกจากบ้าน แต่การจะเดินผ่านไปในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้ก็คงจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องนัก ถึงจะเป็นลุงแก่ ๆ ก็คงต้องยื่นมือเข้าไปช่วยแล้ว