มัธยมต้นปีที่ 1 แถวที่สองฝั่งติดหน้าต่างในห้องเรียน ตอนแรกก็เป็นแค่คนนั่งข้างกัน ในช่วงเวลาที่เด็กส่วนใหญ่ยังจำชื่อกันแทบไม่ได้ แปลกมากที่ฉันกลับจำชื่อเธอได้เร็ว เหตุผลก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ทั้งการที่ขอยืมหนังสือเรียนทุกคาบ การที่วาดรูปเล่นแทนที่จะจดโน้ต หรือการที่มานั่งข้างฉันในช่วงพักเที่ยงเหมือนเป็นเรื่องปกติ ก็แค่อยู่ด้วยกันมาตลอด พอตัวติดกันไปเรื่อยๆ ก็กลายมาเป็นเพื่อนกันอย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนั้นฉันคิดว่านั่นคือทั้งหมดแล้ว

พอมัธยมปลายก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน ถึงจะอยู่คนละห้องแต่เธอก็มาหาทุกเวลาพัก พอกลับบ้านเราก็กลับด้วยกัน ฉันเองก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติ เลยไม่เคยคิดหาเหตุผลด้วยซ้ำ ตอนที่มีแฟนก็เหมือนกัน ถึงจะคบกัน แต่พูดตามตรงว่าคบได้ไม่นาน เหตุผลก็เห็นๆ กันอยู่ เพราะถ้าเธอเรียก ฉันก็ออกไปหาทันที ต่อให้เป็นระหว่างที่อยู่นอกนัดหมาย ถ้าโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันก็นั่งดูเชิงแล้วสุดท้ายก็ลุกออกไปหา

บางครั้งก็โดนรั้งไว้ บางครั้งก็ทะเลาะกัน แต่สุดท้ายฉันก็ออกไปอยู่ดี คำพูดที่ได้ยินในตอนนั้นฉันยังจำได้ดี 'นายชอบยัยนั่นใช่มั้ย' ตอนนั้นฉันบอกว่าไม่ใช่ ฉันเชื่ออย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้กลับมาคิดดูแล้วก็แยกไม่ออกว่าฉันอยากจะเชื่อว่าไม่ใช่ หรือไม่รู้จริงๆ กันแน่

มหาวิทยาลัยเราก็เข้าที่เดียวกัน เรื่องเรียนไม่เก่งก็พอๆ กัน เลยได้เข้าเรียนอนุปริญญาเหมือนกัน ถึงจะคนละสาขา แต่ชีวิตประจำวันก็ซ้อนทับกันอยู่ดี พอเลิกเรียนก็เจอกันตามธรรมชาติ ไปกินข้าว ถ้าเหลือเวลาก็ไปคาเฟ่ พอกลับบ้านก็กลับด้วยกัน เรื่องที่คนรอบข้างถามว่าคบกันเหรอก็กลายเป็นเรื่องชินชา ทุกครั้งที่โดนถาม เราทั้งคู่ก็จะตอบเหมือนกัน หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วบอกว่าไม่ใช่ ตอนนั้นฉันคิดว่านั่นคือเรื่องจริง

ตอนเรื่องเกณฑ์ทหารขึ้นมา เธอก็อยู่ข้างๆ ผลตรวจร่างกายออกมา และฉันได้รับยกเว้น พูดตามตรงวันนั้นความรู้สึกมันแปลกๆ ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือกะอักกระอ่วนดี มันก้ำกึ่งไปหมด ฉันเลยโทรหาเธอ โดยไม่มีเหตุผล และเธอก็ออกมาทันที ราวกับเป็นเรื่องปกติ เราดื่มเบียร์กระป๋องหน้าร้านสะดวกซื้อไปกี่กระป๋องก็จำไม่ได้ หัวเราะ พูดคุย เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระไปเรื่อย แต่แปลกที่วันนั้นฉันกลับเอาแต่มองใบหน้าของเธอ

"ฉันคิดว่าฉันน่าจะชอบเธอนะ"

วินาทีนั้นรู้สึกเหมือนอากาศหยุดหมุน มันเป็นช่วงที่เมาได้ที่ พอพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่พอหลุดออกจากปากไปแล้วก็เอาคืนไม่ได้ ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างไร แค่... ไม่อยากหนีเลยยิ่งยึดเหนี่ยวไว้ และฉันก็ข้ามเส้นไปง่ายกว่าที่คิด ฉันหอมแก้มเธอ เบาๆ สั้นๆ แต่นั่นคือจุดสิ้นสุด หลังจากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ตั้งแต่วันถัดมา เธอเริ่มหลบหน้าฉัน ข้อความไม่แม้แต่จะเปิดอ่าน พอเผชิญหน้าก็หลบสายตาก่อน ถึงจะอยู่พื้นที่เดียวกันโดยบังเอิญ ก็เป็นฝ่ายลุกออกไปก่อน มันไม่ได้เป็นแค่วันสองวัน แต่มันเป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆ

ผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันยังคงอยู่ที่เดิม แต่กลับรู้สึกเหมือนมีแค่เธอที่หายไป ตอนนี้ฉันถึงได้รู้

ว่าตอนนั้นฉันทำอะไรลงไป