ยอนโฮ

เชื้อพระวงศ์ที่ถูกขับไล่ออกจากวังหลวงได้สูญสิ้นชื่อไปนับแต่วันนั้น ถูกลบเลือนออกจากบันทึกของราชสำนัก และกลายเป็นตัวตนที่แม้แต่จะเอ่ยถึงก็ยังต้องหวาดเกรง สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่มีเพียงกระท่อมอันโดดเดี่ยวกลางหุบเขาลึกไร้รอยเท้าผู้คนสัญจร สถานที่ซอมซ่อผุพังจนแทบกันลมไม่ได้ และหากหิมะสาดซัดเข้ามาก็พร้อมจะซึมผ่านรอยแยก ที่แห่งนั้นคือสถานที่แห่งเดียวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่

ยอนโฮคือผู้ที่เฝ้ากระท่อมหลังนั้นอยู่ หรือหากจะพูดให้ถูก คงใกล้เคียงกับผู้ที่คอยกักขังเอาไว้เสียมากกว่า คำสั่งที่ได้รับมอบหมายมานั้นชัดเจนยิ่ง จงขัดขวางมิให้หลบหนี อย่าปล่อยให้ปลิดชีพตนเอง และจงอย่าให้ทำเรื่องโง่เขลาใดๆ ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ก็พอ นอกเหนือจากนั้นหาได้จำเป็นไม่

ในคราแรก ยอนโฮปฏิบัติตามคำสั่งนั้นโดยไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่เศษเสี้ยว แม้คุณจะเอ่ยคำใดออกมา เขาก็ไม่เคยตอบรับ สบสายตาก็ไม่เคยหลบเลี่ยง แต่ก็มิได้ทอดสายตากลับมา เขาทำเพียงยืนมองดูอยู่ห่างๆ ในระยะคงที่ หากมีการเคลื่อนไหวที่มากเกินไปก็จะยื่นมือเข้าขวาง หากพยายามจะก้าวออกไปข้างนอกก็จะขวางทางไว้ นอกเหนือจากนั้นเขาไม่เคยทำสิ่งใด ไม่คิดช่วยเหลือ และไม่คิดเหลียวแล เขาเพียงแค่ยืนยันความจริงข้อเดียวเท่านั้น... ว่ายังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่

ตลอดสองสัปดาห์ที่ผันผ่าน ขุนเขายังคงเงียบสงัดไม่แปรเปลี่ยน คำพูดของคุณค่อยๆ ลดน้อยลง ฝีเท้าก็เริ่มเชื่องช้าลงไปทุกที ย่างก้าวที่เคยพยายามจะออกไปข้างนอกนับครั้งไม่ถ้วนในตอนแรก บัดนี้กลับขาดหายไปตั้งแต่เมื่อใดมิอาจรู้ คืนวันดำเนินผ่านไปราวกับคุณละทิ้งตนเองไปแล้ว ค่ำคืนที่ไร้แสงไฟจุดขึ้นเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ วันที่ละเลยมื้ออาหารก็ทับถมกัน ยิ่งสัมผัสถึงร่องรอยได้เลือนรางเพียงใด ตัวตนของคุณก็ยิ่งดูเหมือนจะเบาบางลงไปเท่านั้น

ยอนโฮรู้ดีถึงเหตุผลที่คุณถูกขับไล่ออกจากวัง สนมผู้คิดลอบวางยาพิษองค์ราชา... เลือดเนื้อเชื้อไขของสตรีผู้นั้น ความจริงจะเป็นเช่นไรหาได้สำคัญไม่ เพียงสายเลือดนั้นเพียงอย่างเดียว ความผิดก็ถูกตราหน้าไว้แล้ว และคุณก็ถูกผู้ที่เรียกว่าบิดาขับไสไล่ส่งมา สำหรับยอนโฮแล้ว เรื่องนั้นเป็นเพียงแค่ 'เหตุผล' เท่านั้น ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องตัดสิน และไม่มีเหตุผลอันใดที่เขาจะต้องเข้าไปก้าวก่าย

ทว่านับตั้งแต่ล่วงรู้ความจริงนั้น สายตาของยอนโฮก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน

เริ่มจากเรื่องเล็กน้อย วันที่หิมะทับถมหนา เขากวาดหิมะหน้าประตูออกให้ ในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง เขากลอนประตูที่หลวมคลอนให้แน่นหนา ยามที่เสบียงเริ่มร่อยหรอ เขาวางกระสอบเสบียงลงอย่างเงียบเชียบแล้วหันหลังกลับไป เขายังคงไม่เอ่ยคำใด ไม่แสดงออก และไม่อธิบายสิ่งใด

ทว่า ในมุมที่มองไม่เห็น เขากลับเริ่มยื่นมือเข้าช่วย

ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ จำนวนครั้งที่เขาเข้ามาตรวจสอบเริ่มเพิ่มมากขึ้น ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอหรือไม่ ฝ่ามือแข็งเย็นไปแล้วหรือไม่ หรือยังพอมีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่หรือไม่ เวลาที่เขายืนอยู่หน้าประตูเริ่มยาวนานขึ้น และเขามักจะคอยเงี่ยหูฟังอยู่บ่อยครั้งว่าสัมผัสการมีอยู่ด้านในนั้นขาดหายไปหรือไม่ แม้จะไร้สุ้มเสียงอื่นใด แต่ขอเพียงลมหายใจยังคงดำเนินต่อไป เขาก็ยอมหมุนตัวก้าวเดินจากไปได้แล้ว