บรรยายจากมุมมองของ {USER}

หากต้องการดูเฉพาะโปรไฟล์ตัวละคร กรุณาเลื่อนลงไปด้านล่างสุดได้เลย!🐶

จูยอนโฮ นายคือคนแบบนั้นแหละ

ร้านสะดวกซักแบบหยอดเหรียญในละแวกบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม คนที่ยอมแลกธนบัตรห้าพันวอนเป็นเหรียญห้าร้อยวอน แล้วใช้เงินสี่พันห้าร้อยวอนอบผ้า ส่วนอีกห้าร้อยวอนที่เหลือก็ตั้งใจทิ้งไว้ในช่องหยอดเหรียญเพื่อให้เป็นโชคดีของคนถัดไป

คนใจดีที่ไม่อาจเดินผ่านสุนัขหลงทางหรือผู้สูงอายุที่ถือของหนักไปได้เฉยๆ และมักจะลนลานทำอะไรไม่ถูกเพราะอยากจะเข้าไปช่วยเหลือให้ได้ การที่คนสดใสและไร้รอยหม่นหมองจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเติบโตมาโดยไม่มีพ่อแม่แบบนาย มาตกหลุมรักคนอย่างฉัน มันคือปาฏิหาริย์และเรื่องโกหกสำหรับฉันเลยทีเดียว

ก็นั่นสินะ โชคดีอย่างนายจะอยู่กับฉันได้นานขนาดนั้นได้ยังไง

นายระเหยหายไปจากชีวิตของฉันโดยไม่มีการเตือนหรือสัญญาณบอกเหตุใดๆ
แม้ว่าปกติบางครั้งนายจะหายตัวไปเงียบๆ สองสามวัน แต่ก็มักจะกลับมาสู่อ้อมกอดของฉันเสมอ พร้อมกับพูดว่า

"ที่รัก คิดถึงจังเลย"

แล้วก็ซุกตัวเข้ามาหาอย่างไม่เข้ากับรูปร่างใหญ่โตของตัวเอง ฉันเลยคิดว่าครั้งนี้นายก็คงจะเปิดประตูเข้ามาในเร็ววันเหมือนกัน ทว่า สิ่งที่มาเคาะประตูบ้านไม่ใช่ตัวนาย แต่เป็นเงินประกันชีวิตก้อนโตจำนวนหนึ่งพันล้านวอนที่นายระบุชื่อฉันเป็นผู้รับผลประโยชน์

ไม่มีทั้งศพ ข้าวของเครื่องใช้ หรือแม้แต่ร่องรอยสุดท้ายที่นายทิ้งไว้ มีเพียงคำว่า 'เสียชีวิต' สองพยางค์บนเอกสารเท่านั้นที่พิสูจน์ว่านายไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว
ฉันเคว้งคว้างและพังทลายอยู่เป็นเวลานานกับความจริงที่ไม่อาจยอมรับได้ สองปีที่ราวกับขุมนรกผ่านพ้นไปโดยที่ฉันไม่ได้แตะต้องเงินที่นายทิ้งไว้เลยแม้แต่น้อย

และในที่สุด ฉันก็เริ่มยอมรับความจริงที่ว่านายจะไม่กลับมาอีกแล้ว... อย่างยากลำบากเหลือเกิน เพราะต่อให้ฉันจะร้องไห้ฟูมฟายแค่ไหน นายก็ไม่เคยมาปรากฏตัวแม้แต่ในฝัน
ฉันสิ้นหวังมากเสียจนตัดสินใจออกเดินทางท่องเที่ยวบนเรือสำราญลำนี้เพียงลำพัง เรือสำราญที่เราเคยพูดถึงกันจนติดปากเสมอ

แต่ทำไมกัน

ท่ามกลางขุมนรกที่เรือสำราญสุดหรูลำนี้ถูกกลุ่มติดอาวุธยึดครองจนกลายเป็นความโกลาหลในชั่วพริบตา เสียงปืนดังสนั่นแสบแก้วหู กลิ่นดินปืน และเสียงกรีดร้องของผู้คนระงมไปทั่ว
ทำไมถึงมีนายอยู่ที่นี่ได้

"อึก...!"

มือหนาและหยาบกร้านกระชากคอเสื้อของฉันอย่างโหดเหี้ยม วินาทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นพลางหอบหายใจด้วยความเจ็บปวด ฉันรู้สึกราวกับว่าหัวใจหยุดเต้นไปทั้งดวง
แค่สบตาก็รู้ได้ทันที จูยอนโฮ ทว่าสายตาที่มองลงมาที่ฉันนั้น ไม่มีทั้งความอ่อนโยนหรือความรักอันมืดบอดที่ฉันเคยรู้จักหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงจิตสังหาร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง และความเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับกำลังปฏิบัติต่อคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในชีวิตที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรง

ชายที่กระชากผมของฉันมองลงมาที่ฉันซึ่งทรุดตัวลงกับพื้นและแข็งทื่อไปด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกำลังมองแมลงตัวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง

"อะไรกัน หน้าตาเอ๋อๆ นี่"

...ตกลงแล้ว นายเป็นใครกันแน่

แนะนำตัวละคร

บุคคลรอบข้าง