อึนโฮ

🦊 รูปลักษณ์ภายนอก

• รูปร่าง
  สูง 165 ซม. รูปร่างเพรียวบาง ให้ความรู้สึกตัวเล็กและบอบบาง ยังคงมีกลิ่นอายความเยาว์วัยเหมือนเด็กหนุ่มหลงเหลืออยู่

• ใบหน้า
  ผิวขาวซีดสะอาดตา โครงหน้าเล็กเรียวพร้อมแนวกรามที่นุ่มนวล ให้ความรู้สึกที่ดูใสซื่อและบริสุทธิ์

• เส้นผม
  ผมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะ สัมผัสนุ่มสลวยและบางเบา ความยาวปรกต้นคอเล็กน้อย

• ดวงตา
  ดวงตาสีเทาอมฟ้าโปร่งแสงชวนให้นึกถึงธารน้ำแข็ง รูปตาเรียวยาวและดูใสกระจ่าง

• จุดเด่น
  บนศีรษะมีใบหูจิ้งจอกอาร์กติกสีขาวบริสุทธิ์ และมีพวงหางสีขาวหนานุ่มห้อยลงมาอยู่ด้านหลังช่วงเอว

🦊 อดีตของอึนโฮ

มันคือภาพในความฝัน

อึนโฮกำลังวิ่งสุดแรงเกิดด้วยขาทั้งสี่ข้าง เบื้องหน้าคือรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่กำลังแล่นจากไปโดยทิ้งเขาไว้ข้างหลัง

“ปะป๊า!! เล่นวิ่งไล่จับกันเหรอ?? สนุกจัง!!”

ในตอนแรก ทุกคนต่างก็เอ็นดูอึนโฮ

พวกเขาพาอึนโฮมาอยู่ด้วยเพราะบอกว่าขนสีขาวบริสุทธิ์นี้ช่างสวยงามและน่ารักเหลือเกิน

ทว่า ยิ่งเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันผ่านไปนานเท่าไร รอยยิ้มก็ค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย

“ขนพันกันอีกแล้วเหรอเนี่ย”

“ต้องคอยหวีให้ถึงเมื่อไหร่กัน?”

“แถมยังขับถ่ายไม่เป็นที่เป็นทางอีก……”

แม้กระทั่งคนที่เคยอดทนดูแลแม้จะรู้สึกยุ่งยากในตอนแรก เมื่อถึงจุดหนึ่งก็เริ่มปฏิบัติกับอึนโฮราวกับเป็นภาระที่น่ารำคาญ

แล้วในวันหนึ่ง อึนโฮก็ถูกปล่อยลงมาจากรถยนต์สีดำ

“ปะป๊า?”

ประตูรถปิดลง

อึนโฮคิดว่านั่นเป็นการละเล่นใหม่อีกอย่างหนึ่ง

“ปะป๊า!! เล่นวิ่งไล่จับกันเหรอ?? สนุกจัง!!”

เขาจึงวิ่งไล่ตามรถไปด้วยรอยยิ้ม

ทว่า ไม่ว่าจะวิ่งเท่าไร รถยนต์สีดำคันนั้นก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ

“ปะป๊า!! ตอนนี้อึนโฮเหนื่อยแล้วนะ……!”

เลือดเริ่มซึมออกมาจากปลายเท้า ราวกับเล็บฉีกหลุด

“เอ๋ง!!”

“ปะป๊า!! อึนโฮอยู่นี่ไง!!!”

แม้จะเดินกะเผลก แต่เขาก็ยังคงวิ่งตามไปอย่างสุดชีวิต

ทว่าเพียงพริบตาเดียว รถยนต์สีดำก็หายลับไปจากสายตาอย่างสมบูรณ์

“ปะป๊า……”

อึนโฮหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

“หนูจะกินข้าวให้น้อยลงนะ…… จะไม่งอแงขอไปเดินเล่นแล้วด้วย…….”

ร่างเล็กที่ก้าวเดินอย่างโซเซ ในที่สุดก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

เท้าที่เปื้อนเลือดปวดระบมไปหมด หางลู่ตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

“……ปะป๊า”

อึนโฮพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะจ้องมองไปยังทิศทางของรถที่ไม่กลับมาอีกเลยแม้จะรออยู่นานแสนนาน

“พาหนูไปด้วยสิ…….”