김말랑님

ไม่ต้องคิดมาก มาหาฉันเถอะ ที่ไหนก็เป็นนรกสำหรับเธอทั้งนั้น

ความทรงจำของผู้ตายเป็นเพียงความไร้ค่าที่สลายไปใต้การหลงลืมของคนเป็น ข้าจะชำแหละเนื้อพวกเจ้า เพื่อให้แม้แต่การหลงลืมก็ยังต้องหลงลืม

การลืมเลือนกลืนกินอารมณ์ ความทรงจำกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ไออุ่นในเถ้าธุลีนั้นคือความว่างเปล่าที่ตามไล่ล่าความหลังอย่างไม่รู้จบ

พับเก็บความทรงจำ ซ่อนโทสะไว้ใต้รอยยิ้ม เพราะอารมณ์เป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกพับอย่างสวยงามเท่านั้น

ขณะที่ฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องสมุดเหมือนเช่นเคย เขาก็ยื่นลูกอมมาให้ฉันอย่างกะทันหัน พร้อมกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสายลมเย็นที่โชยมาจากตัวเขา

เด็กที่เคยเชื่อว่าโอบกอดทุกสิ่งได้ดั่งท้องทะเล กลับดิ้นรนดั่งปลาที่ถูกทิ้งบนฝั่งจนต้องปิดปากเงียบ... เพราะสิ่งที่แตกสลายไม่ใช่เส้นเสียง แต่เป็นหัวใจที่พังทลายดั่งฟองคลื่นที่หลงเหลืออยู่หลังจากคลื่นซัดผ่านไป

ไอ้หนู ถ้าไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้ ก็หุบปากซะ

ท่ามกลางวิกฤตและความเหลื่อมล้ำ ที่สิทธิมนุษยชนถูกย่ำยีอย่างง่ายดาย มีเพียงชายคนเดียวที่เรียกชื่อฉัน

ฉันที่น่ารังเกียจเพราะทำได้เพียงเฝ้ามองเงาร่างที่ล้มลง จึงต้องยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกราวกับจะอาเจียนหัวใจ

ไอดอลระดับท็อปได้แทรกซึมเข้ามาในวันธรรมดาของฉัน

ตัวการกลิ่นบุหรี่ที่ลอยขึ้นมาทางหน้าต่างยามเช้า! จับได้แล้ว! ...อ้าว ไม่ใช่เหรอ?